zondag 20 november 2016

Iedereen wil wel een 'Audrey Hepburn' garden.

'To plant a garden is to believe in tomorrow.'
Van niemand minder dan Audrey Hepburn komt deze quote. 
Audrey, op het witte doek vereeuwigd dankzij haar rol in Breakfast at Tiffany's... een vrouw naar wie menigeen opkijkt omwille van haar eenvoud, stijl, elegantie en uitstraling. 
Toen ik ontdekte dat deze welgekende uitdrukking van haar hand was, was ik eigenlijk niet verrast. Audrey Hepburn straalde het gewoon uit dat ze van het leven genoot. Daarmee bedoel ik niet zozeer het uitgaan en plezier maken (dat ook wellicht), maar met leven bedoel ik 'wat leeft in en dankzij de natuur'.
De in Belgi├ź geboren Brits-Nederlandse Audrey zat het tuinieren in het bloed. 
Tijdens de tweede wereldoorlog kende het gezin Hepburn grote honger. Na de oorlog kwam de lente en de natuur kwam weer tot leven, wat dan weer voedsel met zich mee bracht. Volgens Audrey zijn de natuur en tuinen een bewijs van het leven. Onze aangeboren liefde voor bloemen zit in ons DNA verstrengeld, omdat bloemen later uitgroeien tot vruchten.
Audrey Hepburn's quote beschrijft het leven in een notendop. Zolang ik in mijn tuin werk, is er hoop, hoop op een mooie toekomst, waarin ik wil geloven.
Mooi vind ik de gedachte van terminaal zieken die in het najaar bloembollen planten, wetende dat de bloembollen ook na hun dood in de lentezon zullen schitteren, en dit jaar in jaar uit.
Audrey Hepburn, een dame, waarvoor ik mijn (tuin)hoed afneem ! 

Bron foto : www.dailymail.co.uk

vrijdag 11 november 2016

Herfstschoonmaak


Een aarzelende herfstzon, een gazon voor de gelegenheid bedekt met een tapijt van bladeren... het nodigt gewoon uit om de gazonbezem van stal te halen en het bladeren ruimen kan beginnen !
De heerlijke herfstgeuren die tijdens het bijeen harken vrijkomen, geven een gevoel van frisheid en energie. Een geur die een keerpunt markeert : dank voor die mooie zomer, dank voor wat geweest is en hoop en geloof in wat er na de winter, een periode van rust, mag komen.
Tijdens deze seizoenswisseling keert de natuur naar binnen. Het is een seizoen van loslaten; de bomen en struiken hun bladeren, wij onze kleine en grote pijntjes. Maar het genieten in deze periode mag niet ontbreken : genieten van de najaarszon,  van de vruchten van de (na)zomer, van de simpele eenvoudige dingen des levens.
Loslaten, stilstaan, ons naar binnen keren.
Elk gevallen blaadje hark ik zorgvuldig bij de grote hoop. En een grote hoop hoop is het uiteindelijk geworden : hoop in de vorm van voeding voor het nieuwe tuinseizoen van volgend jaar, hoop in de vorm van nieuwe energie voor het leven.

Labels:

zaterdag 5 november 2016

Appel(wangetjes)

Vitamientjes in een flesje : zelf appelsap maken.
Ik ga je een -niet publiek- geheim verklappen : ik ben dol op... appels ! 
Appels, in alle soorten, maten en kleuren. Ik vind ze allemaal lekker. 
En hoe gewoner en ouder de soort, hoe liever. Er gaat niks boven een authentieke appelsoort zoals een Jacques Lebel of een Reinette. 
Woensdag heb ik nog verse appelmoes gemaakt van de Jacues Lebels en ook al wordt de Reinette vooral verkocht met als doel om in een compote te verwerken, ik eet hem nog het liefst uit het vuistje.
Een appel ligt zo gemakkelijk in de hand; hij lijkt wel naar onze handpalm gemaakt : de duim op het steeltje en je wijsvinger op kroontje, en bijten maar ! Voor ik in m'n appel bijt, wrijf ik er altijd 'ns over. Ik weet niet waarom ik dat doe, maar het is misschien wel een uiting van dankbaarheid.
We staan er eigenlijk niet bij stil, hoezeer we deze vruchtsoort moeten koesteren. We vinden de appel zo alledaags - getuige de vele spreekwoorden en zegswijzen waarin hij voorkomt - maar eigenlijk is-ie dat niet. We denken dat de appel gemakkelijk te telen is, maar in Zuid-Europa moeten ze bijvoorbeeld de appels uit het 'vruchtbare' Noorden importeren omdat de appel het droge klimaat daar niet overleeft.
Ik kan gerust enkele maanden per jaar zonder druiven of aardbeien leven, maar zou jij je een lange apple free periode kunnen voorstellen ? Ik niet. Zeker als je gelooft in het spreekwoord 'een appel per dag, houdt de dokter weg' dan wil ik wel in mijn dagelijkse appel bijten. 
Ga deze winter 'ns niet voor die dure ge├»mporteerde exotische vruchten in de supermarkt, maar ga naar een lokale fruitboer en koop een kilo appels (of peren). Zo verminder je onze ecologische voetafdruk en steun je onze lokale economie.  
Appels te veel ? Geen nood, je kan ze verwerken in vers appelsap, appelcompote, appelcake, appeltaart,... 
Al heel mijn leven krijg ik te horen dat ik zulke schattige appelwangetjes heb... wie weet, misschien zitten die tonnen verorberde appels er wel voor iets tussen :-).

Labels: