Doorgaan naar hoofdcontent

Een boom voor later

Onze trouwe lindeboom in de tuin had dringend nood aan een snoeibeurt. 
Terwijl zijn bovenste takken reikhalzend naar de hemel keken, vormden onderaan de vele zijscheuten een minibosje op zich. 
Gewapend met kettingzaag en takkenschaar ging een goede vriend mijn goede vriend de Linde te lijf. De ademruimte die de boom hierdoor kreeg, had voor ons een leuke verrassing in petto ! Onder de wirwar van takken kwam namelijk de naam van niemand-minder-dan onze buurman te voorschijn.
We hebben Paul, onze buurman, erbij gehaald en hem het kleine kunstwerk getoond. 40 à 50 jaar geleden kerfden zijn kinderhanden met uiterste precisie de voornaam in de lindenbast. De fijne lijnen zijn nu tot mooie blokletters uitgegroeid. In Pauls kinderogen en herinnering was de Linde toen al een kanjer van een boom voor mateloos klim- en speelplezier. 
Zovele jaren later houdt de Linde nog steeds fier de wacht op de scheidingslijn van onze percelen. 
Leuk zou zijn mochten Paul's (achter)kleinkinderen ooit in 'zijnen' boom komen spelen, hoog in de boom klimmen en en dan opa's naam ontdekken. Paul zal met een glimlach het tafereel bekijken. Mijmerend over z'n schapenweiden uitkijkend, al dan niet leunend op een wandelstok...
"Hij keek en zag dat het goed was."

Reacties

Populaire posts van deze blog

Gevonden na wandeling : het 'Groot Geluk'

Een deel van onze tuin wordt erkend als natuurgebied en loopt uit in het reservaat Den Dotter. Tijdens het weekend nemen we regelmatig de fiets van stal of strekken we al wandelend onze benen om van de natuurwonders in Den Dotter te genieten.  Vorige week woendag was het eigenlijk geen weer om een hond door te jagen, maar mijn vriendin en ik lieten ons niet kennen en kozen voor een fikse winterwandeling. Wij zondaars hadden een heilig doel voor ogen : namelijk het Groot Geluk, een zalig taart- en koffiehuis te Aaigem.  Een felle wind joeg ons in de juiste richting. Schoorvoetend stapten we met onze gummilaarzen vol met slijk het prachtig gerenoveerde huisje binnen. Eigenares Kim, net als ik op zoek naar het geluk, verwelkomde ons met open armen in haar creatie van het 'Groot Geluk'.  We vonden een knus plaatsje naast de brandende kachel en verlekkerden ons op wat het originele menu ons wilde voorschotelen. Voor elk wat wils : zalige zoetigheden voor zowel de zondaar als (h)eerlij…

Bloemen-metafoor

Onlangs kwam ik deze spreuk in een roman tegen. De woorden wisten me meteen te raken; ik maakte er prompt een foto van. 'Da's eentje voor later', dacht ik.
Waarom is liefde nu net als bloemen ?  Omdat bloemen inderdaad verrukkelijk zijn, hun schoonheid je in al hun facetten bekoort ?  Omdat ze meestal zo lekker ruiken, net als je zo verlekkerd bent op de geur van diegene die je zo graag ziet ?  Omdat liefde net als een bloem plots ontluikt... en ooit verwelkt ?  Dat laatste boezemt me een beetje angst in... ik wil mijn - onze - liefde helemaal niet zien verwelken. Dan geef ik er maar de voorkeur aan om de bloem van een vaste plant of bloembol te zijn. Dan komt de bloem, en de liefde, telkens terug en gaat ze nooit over, maar zal ze floreren in de golfbeweging van het leven.  Als de bloem, en de liefde, door de natuurkrachten van regen, wind, sneeuw en een enkele bliksemschicht geplaagd wordt, zijn je vrienden daar om je te omarmen, om je heelhuids door de storm te loodsen. Samen …

Sneeuwlicht van de kerstroos

Begin oktober had ik enkele bloembakken op het terras opgevuld met wijnrode winterviooltjes. De kleur paste fantastisch bij de herfstsfeer, maar de bloemen vertoonden bij regenweer en felle wind snel scheurtjes en verkleuringen. Kortom, deze najaarsbloemen bleken eigenlijk niet bestand te zijn tegen (ons Belgisch) najaarsweer. 
Dit weekend heb ik de viola cornuta dan ook verruild voor een andere winterse Schone : de witte kerstroos of Helleborus Verboom Beauty. Het is een wintervaste plant die nog geen bladeren heeft, maar enkel zuiver sneeuwwitte bloemen die dapper de koude noordenwind en ijsregen trotseren. Wat er ook boven hun hoofdje gebeurt, ze blijven fier rechtop staan. Wat een verschil met andere Helleborus-soorten die hun kopje al snel laten hangen. Met hun pure witte schoonheid verspreiden ze letterlijk sneeuwlicht... ideaal voor de kerstperiode. Bij mij schittert de kerstroos in het winterse buitenlicht. Mits je ze niet te dicht bij een (centrale) verwarming plaatst, kan je z…