Doorgaan naar hoofdcontent

Pottekes hier, pottekes daar

Vorig weekend heb ik nog 'ns werk gemaakt van mijn theetuintje-in-wordingWe hebben dit jaar een lange winter gehad en dat merk je ook aan de zaailingen in de serre. Het duurde langer dan gewoonlijk dat de baby-plantjes klaar waren om uit te planten en het wisselvallige weer was niet ideaal om ze buiten een nieuwe thuis te geven. Vorig weekend was het dan zover. Oh, wat kijk ik ernaar uit om mijn kleintjes te zien groeien !
Voorlopig heb ik enkel de zonnebloemen, venkel en kamille in volle grond verplant. Dille en munt moeten nog eventjes in de couveuse (lees : serre) blijven.
Geen mobiel boven mijn baby's, maar wel leuke plantenlabels die ik als vervroegd verjaardagscadeautje van mijn achternichtje Goedele gekregen heb (dankjewel, meisje, je weet dat ik veel respect en bewondering voor je heb !).
Mijn theekruidenzaadjes heb ik enkele weken geleden in verschillende potjes gezaaid : terracotta, plastiek bakjes en WC-rolletjes. Mijn favoriet waren de WC-rolletjes omwille van de eco-gedachte die erachter schuilt. Jammer genoeg vonden mijn zaailingen het daarin minder fijn : ze groeiden minder snel dan in de andere containers. Misschien had ik er ook wel wat te weinig potaarde ingedaan...
Het meest praktische achteraf blijken de terracottapotjes te zijn : ze nemen water goed op en geven tegelijkertijd het teveel aan vocht af. Dit is ideaal bij het verplanten : het baby-plantje komt met z'n 'grondbedje' gemakkelijk los uit het potje. Achteraf bekeken ben ik wel blij dat de terracottapotjes als winnaar uit de bus komen : ze ogen mooi, ze zijn praktisch en ze zijn een prima ecologisch verantwoord alternatief voor de WC-rolletjes. 
De volle grond doet de baby-plantjes duidelijk deugd... Groei nu maar ! 

Reacties

  1. Mama Lou... Ik supporter met je mee! Maar kan je ook eens precies uitleggen hoe je begint aan een theetuintje? Wat het behelst? Een serre is bij ons echter uit den boze (sinds 1 Verleden zomerstorm te veel...)
    Groetjes, Béné

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Gevonden na wandeling : het 'Groot Geluk'

Een deel van onze tuin wordt erkend als natuurgebied en loopt uit in het reservaat Den Dotter. Tijdens het weekend nemen we regelmatig de fiets van stal of strekken we al wandelend onze benen om van de natuurwonders in Den Dotter te genieten.  Vorige week woendag was het eigenlijk geen weer om een hond door te jagen, maar mijn vriendin en ik lieten ons niet kennen en kozen voor een fikse winterwandeling. Wij zondaars hadden een heilig doel voor ogen : namelijk het Groot Geluk, een zalig taart- en koffiehuis te Aaigem.  Een felle wind joeg ons in de juiste richting. Schoorvoetend stapten we met onze gummilaarzen vol met slijk het prachtig gerenoveerde huisje binnen. Eigenares Kim, net als ik op zoek naar het geluk, verwelkomde ons met open armen in haar creatie van het 'Groot Geluk'.  We vonden een knus plaatsje naast de brandende kachel en verlekkerden ons op wat het originele menu ons wilde voorschotelen. Voor elk wat wils : zalige zoetigheden voor zowel de zondaar als (h)eerlij…

Bloemen-metafoor

Onlangs kwam ik deze spreuk in een roman tegen. De woorden wisten me meteen te raken; ik maakte er prompt een foto van. 'Da's eentje voor later', dacht ik.
Waarom is liefde nu net als bloemen ?  Omdat bloemen inderdaad verrukkelijk zijn, hun schoonheid je in al hun facetten bekoort ?  Omdat ze meestal zo lekker ruiken, net als je zo verlekkerd bent op de geur van diegene die je zo graag ziet ?  Omdat liefde net als een bloem plots ontluikt... en ooit verwelkt ?  Dat laatste boezemt me een beetje angst in... ik wil mijn - onze - liefde helemaal niet zien verwelken. Dan geef ik er maar de voorkeur aan om de bloem van een vaste plant of bloembol te zijn. Dan komt de bloem, en de liefde, telkens terug en gaat ze nooit over, maar zal ze floreren in de golfbeweging van het leven.  Als de bloem, en de liefde, door de natuurkrachten van regen, wind, sneeuw en een enkele bliksemschicht geplaagd wordt, zijn je vrienden daar om je te omarmen, om je heelhuids door de storm te loodsen. Samen …

Sneeuwlicht van de kerstroos

Begin oktober had ik enkele bloembakken op het terras opgevuld met wijnrode winterviooltjes. De kleur paste fantastisch bij de herfstsfeer, maar de bloemen vertoonden bij regenweer en felle wind snel scheurtjes en verkleuringen. Kortom, deze najaarsbloemen bleken eigenlijk niet bestand te zijn tegen (ons Belgisch) najaarsweer. 
Dit weekend heb ik de viola cornuta dan ook verruild voor een andere winterse Schone : de witte kerstroos of Helleborus Verboom Beauty. Het is een wintervaste plant die nog geen bladeren heeft, maar enkel zuiver sneeuwwitte bloemen die dapper de koude noordenwind en ijsregen trotseren. Wat er ook boven hun hoofdje gebeurt, ze blijven fier rechtop staan. Wat een verschil met andere Helleborus-soorten die hun kopje al snel laten hangen. Met hun pure witte schoonheid verspreiden ze letterlijk sneeuwlicht... ideaal voor de kerstperiode. Bij mij schittert de kerstroos in het winterse buitenlicht. Mits je ze niet te dicht bij een (centrale) verwarming plaatst, kan je z…